Naparstek krawiecki

Naparstek krawiecki  - służy do ochrony palca przed wbiciem w niego igły do szycia, czy też jest używany do wbijania igły w twardą, gęstą  tkaninę czy materiał. Naparstki mogą być bardziej lub mniej pracochłonnie wykonane, malowane,

wyryte lub wygrawerowane. Mogą naparstki całkowicie zakryć końcówkę palca w kształcie stożkowatym lub

cylindrycznym lub może być nieco większy niż pierścień i nosić taki naparstek jako pierścionek na palecu. Początkowo, naparstków używano jedynie do popychania igły w tkaninę lub skórę,  jako pomoc przy szyciu. Od tego czasu jednak naparstek,

zyskał wiele innych zastosowań. W XIX wieku naparstki były używane do pomiaru ducha, które doprowadziły do powstania określenia "tylko naparstek".

Prostytutki też w swojej pracy używały naparstków, naparstkiem pukały w okno, aby poinformować o swojej obecności. Pukanie naparstkiem również odnosi się do praktyki
wiktoriańskich nauczycielek,
które zwykły pukać naparstkiem założonym na palec w głowy niesfornych uczniów.

Najstarszy naparstek (wykonany z brązu) znaleziono w Pompejach. Pochodził z I wieku n.e. Prawdopodobnie najstarszy naparstek w Polsce (i jeden z najstarszych w Europie) znaleziono w czerwcu 2007 podczas wykopalisk archeologicznych w Sobkowie w województwie świętokrzyskim. Ma około 2000 lat.

Zrobiono go z gliny. Naparstek został znaleziony wśród pozostałości kultury łużyckiej. Bardzo przypomina dzisiejsze naparstki, jest tylko grubszy. Naparstek prawdopodobnie był używany, gdyż widać w środku ślad paznokcia. Najczęściej naparstki wykonywane są z metalu, gumy, skóry, szkła, drewna oraz porcelany. Dawniej naparstki robiono z kości (w tym z kości słoniowej), rogów albo srebra.

Przed 18 wiekiem małe dołeczki na zewnątrz naparstek były ręcznie wykonywane, ale w połowie tego wieku, zostało wynalezione urządzenie które robiło wyżłobienia (dołeczki) na korpusie naparstka. Jeśli ktoś znajdzie naparstek z nierównomiernym wzorem dołków, prawdopodobnie został zrobiony przed 1850 rokiem.

Inną konsekwencją mechanizacji produkcji naparstków jest to, że ich kształt i grubość ścianek metalu z którego wykonano naparstek uległ zmianie. Pierwsze naparstki zdawały się być grube i miały wyraźną kopułę na wierzchu. Metal na późniejszych egzemplarzach naparstka jest cieńszy,
a wierzch naparstka wygładzony.

 W 19 wieku, wiele naparstków wykonano ze srebra , jednak okazało się, że srebro jest zbyt miękkim metalem i może być łatwo przebite przez większość igieł. Charles Horner rozwiązał ten problem poprzez stworzenie naparstka składającego się z rdzenia stalowego wewnątrz i na zewnątrz przez srebro, tak by zachować ich estetykę, tak wykonane naparstki były już bardziej praktyczne, estetyczne i solidne.

Nazwał swój naparstek Dorcas i cieszą się one obecnie dużą popularnością wśród kolekcjonerów.

Pasmanteria Internetowa