Pasmanteria

 Pasamon (z wł. passamano) - również pasmanteria, wyrób pasamoniczny, szmuklerski, w Wielkopolsce przed 1945 towary krótkie. Wyrób włókienniczy, najczęściej w formie taśmy, używany do obszywania brzegów ubiorów, tkanin dekoracyjnych, obić tapicerskich, stosowany jako ozdoba, wzmocnienie i ochrona brzegów.

Do pasamonów zalicza się: taśmy wstążki koronki, borty, krajki, galony, frędzle, sutasze, pompony (kutasy), ozdobne sznury, wisiory (chwasty), oplatane guziki i guzy, pętlice stosowane jako zapięcia, oploty izolacyjne. We wczesnym średniowieczu zaczęto używać pasamonów do obszywania ubiorów liturgicznych i uroczystych świeckich strojów, od XVII w. także przy obiciach meblowych. Stały się popularnym elementem ubiorów świeckich, duchownych, wojskowych, liberii.

Tkano je techniką tabliczkową, później na specjalnych krosienkach pasamonicznych lub w innych technikach, np. koronkarskich. Jako materiał do ich wyrobu służy najczęściej jedwab i nici metalowe. Czasami również wełna, len i bawełna.

Szmuklerstwo, pasamonictwo, rzemiosło wykonywane przez szmuklerzy (pasamoników) polegające na produkcji wyrobów pasamonicznych (pasmanteryjnych).

Szmuklerz, pasamonik - słowo pochodzące z języka łacińskiego, od słowa "passamentarius". Pasamonik jest to rzemieślnik  zajmujący się szmuklerstwem, czyli wyrabianiem pasów, galonów, frędzli, taśm przerabianych metalowymi nićmi i innych wyrobów pasamonicznych.

Słowo Pasamonik jest używane także jako nazwisko.  Do dzisiejszych czasów zachowała się w Krakowie Baszta Pasamoników.

Pasmanteria Internetowa